Majolicazaal

Woensdag 6 december 2017
11u15 - 12u15 - workshop
Geestelijke gezondheidszorg verbreden tot een ‘ons-verhaal’, verbinding in de hulpverlening
Luk Bevernage, U.P.C. Sint-Kamillus

Het is een merkwaardige vaststelling dat hulpverleners met een psychische kwetsbaarheid hun ervaringskennis niet (mogen/kunnen) gebruiken, niet (standaard) uitgenodigd worden door collega’s om deze te delen. Meer nog, er leeft in instellingen een cultuur waarin weinig ‘vrije ruimte’ is, noch ‘vrijplaatsen’ zijn, om hierover in dialoog te gaan.
Na een korte toelichting over mijn ervaring en zelfreflecties als hulpverlener met cliëntenervaring in de zorgverlening lijsten we, hulpverleners (al of niet met ervaringskennis) en ervaringsdeskundigen, de meerwaarde op voor de zorg van cliënten, de zorgorganisaties, de beeldvorming over geestelijke gezondheidszorg en de hulpverlener zelf. Waarom zouden ze het doen?
Vervolgens gaan we op zoek naar wat nodig is om hen te empoweren om met hun herstelproces naar buiten te komen. Wat hebben zij nodig?
Ten slotte formuleren we, het uiteindelijk doel van deze workshop, één of meerdere initiatieven waarbij vrije ruimte en vrijplaatsen voor dialoog (in organisaties) kan gefaciliteerd en ondersteund worden. Wat hebben wij, geestelijke gezondheidszorg, nodig?
‘Presentie’ binnen de muren van een geestelijke gezondheidsvoorziening!

13u15 - 14u15 - workshop

Herstel als antwoord op euthanasie?
Ann Callebert, psycholoog, ervaringsdeskundige

Niet elke persoon kiest voor de dood na een afgeronde euthanasieprocedure. Hun aantal is klein, maar reëel. Er lijkt sprake te zijn van een tweede levensadem. Ann Callebert, psychologe en ervaringsdeskundige, zocht uit hoe dat komt. Ze knoopte gesprekken aan met euthanasievragers en sprokkelde in hun verhalen ervaringen die aanknopen bij het krachtgerichte hersteldenken. Op een uitzondering na bleek er bij hen maar weinig sprake te zijn van een nieuwe start. Wat er aan herstel aanwezig was, beperkte zich tot ondergesneeuwde vonken, kleine sprankels van levensenergie, te zwak om een waarde op zich te vormen.
Maar als herstel zo karig aanwezig is, kan het dan een meerwaarde zijn om net deze mensen samen te brengen in een groep die herstel ademt? Kan een herstelwerkgroep voor mensen met een gevorderde of afgesloten euthanasieprocedure, op de drempel naar de dood, alsnog levenskwaliteit doen opborrelen?

14u25 - 15u25 - workshop

Blik in de spiegel: wat zie jij en wat zie ik?
Stefanie Damman, maatschappelijk werker

In het dagdagelijks functioneren worden we voortdurend met verwachtingen van anderen geconfronteerd ("maatschappelijke rollen"). Tijdens deze workshop staan we stil in welke rollen we wensen te staan en in welke we misschien wel geduwd worden. Samen blikken we naar buiten en naar binnen. Hoe kijken mensen met een psychische kwetsbaarheid naar 'buiten' (de samenleving)? Hoe kijken wij als hulpverleners naar 'binnen' (mensen met een psychische kwetsbaarheid)? Hoe ervaart de samenleving mensen met een psychische kwetsbaarheid?Vanuit ons ziekenhuis stellen we bovenstaande vragen elke dag. Samen met onze doelgroepen proberen we te kijken hoe we drempels kunnen aanpakken. We stellen enkele projecten voor die in het ziekenhuis aanwezig zijn. We staan stil hoe mensen na een moeilijke periode opnieuw stappen in de realiteit plaatsen na een opname in een ziekenhuis. Hoe kijken we hiernaar elk vanuit zijn/haar perspectief? We werken in kleine groepen om de discussie makkelijker aan te gaan. Een terugkoppeling in grote groep volgt om zo tot een globaal beeld te kunnen komen. Eventuele signalen of werkpunten kunnen hierdoor meegenomen worden.